Περίπου το 40-80% των ανθρώπων παραπονούνται για οσφυαλγία, αλλά όχι περισσότερο από το 25% από αυτούς αναζητούν ιατρική βοήθεια. Στην πραγματικότητα, τέτοιες δυσάρεστες αισθήσεις μπορεί να προκληθούν τόσο από σχετικά αβλαβή αίτια όσο και από παθολογικές αλλαγές στη σπονδυλική στήλη. Επομένως, δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζετε με περιφρόνηση.
Αιτίες πόνου στη μέση
Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από ένα ολόκληρο σύμπλεγμα δομικών στοιχείων: οστά, αρθρώσεις, μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, σύνδεσμοι, νεύρα. Οι αλλαγές σε οποιοδήποτε από αυτά μπορεί να συνοδεύονται από πόνο διαφορετικής φύσης. Επιπλέον, η σπονδυλική στήλη περιβάλλεται από παρασπονδυλικούς μύες, πόνος που οι ασθενείς συχνά μπερδεύουν με πόνο στη σπονδυλική στήλη. Ως εκ τούτου, μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι για τον πόνο. Αυτό μπορεί να είναι υπερφόρτωση, φυσική αναδιάρθρωση του σώματος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κ.λπ. Ωστόσο, εάν ο πόνος εμφανίζεται τακτικά, αξίζει να επικοινωνήσετε με έναν σπονδυλολόγο ή νευρολόγο, καθώς συχνά το γεγονός ότι η σπονδυλική στήλη πονάει συστηματικά στην οσφυϊκή περιοχή υποδηλώνει την ανάπτυξη ορισμένων ασθενειών.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι ασθενείς διαγιγνώσκονται συχνότερα με:
- Παθολογίες των μεσοσπονδύλιων δίσκων (μειωμένο ύψος δίσκου, διόγκωση, κήλη δίσκου, δισκίτιδα).
- Παθολογίες των αρθρώσεων της όψης (σπονδυλαρθρώσεις, κύστεις αρθρώσεων).
- Φλεγμονώδεις ασθένειες (νόσος του Bechterew ή αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, αντιδραστική αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα)
- Συμπιεστικά κατάγματα σπονδύλων λόγω οστεοπόρωσης.
- νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης.
Παθολογίες των μεσοσπονδύλιων δίσκων
Οι εκφυλιστικές αλλαγές στους μεσοσπονδύλιους δίσκους ή η οστεοχόνδρωση είναι πολύ συχνές, ιδιαίτερα σε νεαρά και μεσήλικα άτομα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ανάγκη να κάθεστε για μεγάλα χρονικά διαστήματα ή να κάνετε βαριά σωματική εργασία. Καθώς μεγαλώνουμε, ο μεσοσπονδύλιος δίσκος στεγνώνει και οι σπόνδυλοι συγχωνεύονται.
Ακόμη και στο αρχικό στάδιο της εμφάνισης εκφυλιστικών αλλαγών στους μεσοσπονδύλιους δίσκους, που είναι χόνδροι ειδικής διαμόρφωσης που χωρίζουν τα σπονδυλικά σώματα, μπορεί να εμφανιστεί πόνος στη σπονδυλική στήλη. Αυτό οφείλεται σε ερεθισμό των υποδοχέων πόνου των εξωτερικών στοιβάδων του μεσοσπονδύλιου δίσκου και του οπίσθιου διαμήκους συνδέσμου της σπονδυλικής στήλης. Η οστεοχόνδρωση συχνά οδηγεί σε μια άσηπτη φλεγμονώδη διαδικασία, που οδηγεί σε αντανακλαστικό σπασμό των τμηματικών μυών. Αυτό αυξάνει τον πόνο στη σπονδυλική στήλη και περιορίζει την κινητικότητα.
Η οστεοχόνδρωση τείνει να εξελίσσεται συνεχώς, ειδικά χωρίς κατάλληλη θεραπεία και διόρθωση του τρόπου ζωής. Στη συνέχεια, εμφανίζεται ο σχηματισμός προεξοχών και στη συνέχεια μεσοσπονδυλικές κήλες, που οδηγεί σε επιδείνωση των υπαρχόντων συμπτωμάτων και στην εμφάνιση νέων συμπτωμάτων.
Η οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης προσβάλλεται συχνότερα επειδή φέρει τα υψηλότερα φορτία στην καθημερινή ζωή.
Οι προεξοχές είναι προεξοχές του μεσοσπονδύλιου δίσκου διατηρώντας παράλληλα την ακεραιότητα του εξωτερικού του κελύφους, του λεγόμενου ινώδους δακτυλίου. Εάν η επίδραση των προκλητικών παραγόντων συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ίνες του ινώδους δακτυλίου δεν μπορούν να αντέξουν το φορτίο και την πίεση του εσωτερικού περιεχομένου του μεσοσπονδύλιου δίσκου (nucleus pulposus) και ρήξη. Αυτό σημαίνει ότι ο πυρήνας εκτείνεται πέρα από τη φυσιολογική θέση του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Σε αυτή την περίπτωση, η σπονδυλική στήλη πονάει πάντα στην οσφυϊκή περιοχή ή ο πόνος ακτινοβολεί στο πόδι και η ενόχληση αυξάνεται με ξαφνικές κινήσεις, σκύψιμο, άρση βαρέων αντικειμένων, τέντωμα, βήχα, φτέρνισμα, γέλιο, καθώς και με παρατεταμένο κάθισμα σε μια θέση, περπάτημα, ορθοστασία.
Οι ασθενείς με ήδη σχηματισμένα εξογκώματα και κήλες συχνά υιοθετούν ασυνείδητα μια αναγκαστική στάση και γέρνουν ελαφρώς προς την υγιή κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή μπορεί να φτάσει σε υψηλή ένταση και να βλάψει την ικανότητα εργασίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αναγκάζεται να παραμένει στο κρεβάτι και για να ανακουφίσει τον πόνο, τεντώνει το πόδι του, το οποίο είναι λυγισμένο και φέρεται στο στομάχι του.
Τις περισσότερες φορές, σχηματίζονται προεξοχές και κήλες προς την κατεύθυνση του σπονδυλικού σωλήνα, ο οποίος περιέχει τον νωτιαίο μυελό (cauda equina) και τις νευρικές ρίζες που διακλαδίζονται από αυτόν. Τα τελευταία περνούν από φυσικά ανοίγματα στα σπονδυλικά σώματα και διακλαδίζονται περαιτέρω στο οσφυϊκό πλέγμα, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη νεύρωση των κάτω άκρων και διαφόρων οργάνων (συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων).
Ως εκ τούτου, με παρατεταμένη οστεοχονδρωσία, σχηματισμό κηλών στην οσφυϊκή περιοχή, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη συχνά όχι μόνο αυξάνεται σταδιακά, αλλά συμπληρώνεται και από άλλες ασθένειες. Όταν ένας παραμορφωμένος μεσοσπονδύλιος δίσκος ή ο διογκωμένος μαλακός ιστός λόγω μιας φλεγμονώδους διαδικασίας συμπιέζει τη γειτονική σπονδυλική ρίζα, εμφανίζονται νευρολογικές διαταραχές. Επομένως, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή μπορεί να συμπληρωθεί με πόνο που ακτινοβολεί στους γλουτούς, στη βουβωνική χώρα, στο μπροστινό μέρος, στην έσω πλευρά, στο εξωτερικό μέρος του μηρού, στο κάτω πόδι και στο πόδι. Αυτό εξαρτάται από το ποια νευρική ρίζα είναι τσιμπημένη, δηλ. h. σε ποιο επίπεδο του τμήματος κίνησης της σπονδυλικής στήλης παρατηρούνται παθολογικές αλλαγές. Διαταραχές ευαισθησίας με τη μορφή αισθήσεων ερπυσμού, μούδιασμα, αλλοιωμένη ευαισθησία θερμοκρασίας, πόνος, απτικά ερεθίσματα και περιορισμένη κινητικότητα μπορούν επίσης να παρατηρηθούν στις αντίστοιχες περιοχές των κάτω άκρων.
Οι αλλαγές στο ύψος και τη λειτουργικότητα των μεσοσπονδύλιων δίσκων που συμβαίνουν στην οστεοχονδρωσία και οι επιπλοκές της οδηγούν σε βλάβες στον αρθρικό μηχανισμό της σπονδυλικής στήλης και σε εκφυλισμό των ίδιων των σπονδυλικών σωμάτων. Συνέπεια αυτού είναι η ανάπτυξη σπονδύλωσης, δηλαδή ασβεστοποίηση του πρόσθιου διαμήκους συνδέσμου και ο σχηματισμός οστεοχόνδριων αναπτύξεων στην επιφάνεια των σπονδυλικών σωμάτων (οστεόφυτα). Όχι μόνο μπορούν να τραυματίσουν τους περιβάλλοντες ιστούς και να συμπιέσουν τις ρίζες της σπονδυλικής στήλης, προκαλώντας έντονο πόνο στη σπονδυλική στήλη, αλλά μπορούν επίσης να συντηχθούν μεταξύ τους. Ως αποτέλεσμα, τα γειτονικά σπονδυλικά σώματα συνδυάζονται σε ένα σύνολο, γεγονός που περιορίζει σοβαρά την κινητικότητα στην περιοχή του κάτω μέρους της πλάτης.
Η οστεοχόνδρωση μπορεί να συσχετιστεί με αντιδραστικές αλλαγές στα σπονδυλικά σώματα, ιδιαίτερα με αντιδραστική άσηπτη σπονδυλίτιδα, και να οδηγήσει σε οστεοσκλήρωση. Αυτό συνοδεύεται από συμπίεση του οστικού ιστού και αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα σπονδυλικών καταγμάτων.
Ασθένειες των αρθρώσεων της όψης
Οι παθολογίες της όψης ή των αρθρώσεων της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, ειδικά η αρθροπάθειά τους, μπορεί επίσης να προκαλέσουν πόνο στη σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή, συμπεριλαμβανομένου έντονου πόνου. Ωστόσο, ο πόνος πονάει πιο συχνά και εντοπίζεται βαθιά μέσα. Η εμφάνισή τους οφείλεται στο γεγονός ότι η αρθρική τους κάψα είναι πλούσια νευρωμένη. Σε τέτοιες καταστάσεις, ο πόνος συνήθως επικεντρώνεται απευθείας στην πληγείσα περιοχή και τείνει να επιδεινώνεται όταν λυγίζετε, ισιώνετε, στρέφετε το σώμα ή στέκεστε για μεγάλες χρονικές περιόδους. Το περπάτημα και το κάθισμα βοηθούν στη μείωση της σοβαρότητας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πόνος μπορεί επίσης να ακτινοβολεί στη βουβωνική χώρα, την ουρά, την πλάτη και έξω από τους μηρούς.
Φλεγμονώδεις ασθένειες της σπονδυλικής στήλης
Οι φλεγμονώδεις παθήσεις της σπονδυλικής στήλης είναι λιγότερο συχνές από τις ασθένειες των μεσοσπονδύλιων δίσκων και των σπονδυλικών αρθρώσεων. Προκαλούν όμως και πόνο στη σπονδυλική στήλη. Αυτά περιλαμβάνουν:
- Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα ή αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.
- αντιδραστική αρθρίτιδα?
- ψωριασική αρθρίτιδα κ.λπ.
Τα σημάδια αυτών των παθήσεων εμφανίζονται συνήθως πριν από την ηλικία των 40 ετών, αλλά συχνότερα μετά τα 20. Αυτό τις διακρίνει από εκφυλιστικές-δυστροφικές παθήσεις των μεσοσπονδύλιων δίσκων και των αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης, που αναπτύσσονται συχνότερα μετά την ηλικία των 40 ετών. Σε αυτή την περίπτωση, ο πόνος χαρακτηρίζεται από σταδιακή αύξηση της έντασης. Ταυτόχρονα, η σοβαρότητά τους μειώνεται μετά τη σωματική δραστηριότητα, αλλά όχι σε κατάσταση ηρεμίας. Επομένως, σε φλεγμονώδεις ασθένειες, η σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή πονάει συχνά τη νύχτα και ιδιαίτερα έντονα το πρωί, αμέσως μετά τον ύπνο.
Η πιο σοβαρή κατάσταση παρατηρείται στην αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και αυτή η ασθένεια είναι που επηρεάζει συχνότερα την οσφυϊκή περιοχή σε σύγκριση με άλλες φλεγμονώδεις ασθένειες. Αυτός ο όρος αναφέρεται στη φλεγμονή των μεσοσπονδύλιων αρθρώσεων με επακόλουθη ακινητοποίηση λόγω του σχηματισμού πυκνών συντήξεων οστών, χόνδρων ή ινών μεταξύ των αρθρωτικών οστικών δομών.
Αρχικά, ο ήπιος πόνος είναι χαρακτηριστικός στο κάτω μέρος της πλάτης, αλλά με την πάροδο του χρόνου εξαπλώνεται προς τα πάνω, καλύπτοντας τη θωρακική και στη συνέχεια την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Αυτό συνδέεται με την ανάπτυξη περιορισμένης κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης σε όλα τα επίπεδα, καθώς η σπονδυλική στήλη φαίνεται να είναι βυθισμένη λόγω των αλλαγών που συμβαίνουν σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. Παρατηρήθηκε επίσης:
- Ευθυγράμμιση της οσφυϊκής λόρδωσης (φυσική καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης στην οσφυϊκή περιοχή).
- επιδείνωση της θωρακικής κύφωσης που οδηγεί σε σκύψιμο.
- αντανακλαστική ένταση των μυών της πλάτης.
- προοδευτική επιδείνωση της περιορισμένης κινητικότητας λόγω της εμπλοκής των αρθρώσεων της όψης και της οστεοποίησης των μεσοσπονδύλιων δίσκων στην παθολογική διαδικασία.
- Πρωινή δυσκαμψία για μία ώρα ή περισσότερο.
Φλεγμονή της ίριδας (ιρίτιδα), του κερατοειδούς (κερατίτιδα), του βλεννογόνου (επιπεφυκίτιδα), της ίριδας και του βλεφαρικού σώματος του βολβού του ματιού (ιριδοκυκλίτιδα) παρατηρείται στο 10-50% των ασθενών.
Η εξέλιξη της νόσου του Bechterew οδηγεί σε όλο και περισσότερες αρθρώσεις να γίνονται παθολογικές. Αυτό αναγκάζει τους ασθενείς να υιοθετήσουν τη λεγόμενη παρακλητική στάση. Σημαίνει έντονη κύφωση της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κλίση του κορμού προς τα κάτω, κάμψη των ποδιών στα γόνατα με απότομο περιορισμό του εύρους κίνησης στο στήθος, που επηρεάζει το βάθος της αναπνοής.
Η ταχύτητα εξέλιξης της νόσου εξαρτάται από την επάρκεια και την πληρότητα της θεραπείας.
Συμπιεστικό κάταγμα σπονδύλου
Ένα συμπιεστικό κάταγμα προκαλεί το σπονδυλικό σώμα να επιπεδωθεί, με αποτέλεσμα να αποκτήσει σφηνοειδές σχήμα. Αυτό οδηγεί σε διαταραχή της ανατομίας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς του νωτιαίου μυελού και των ριζών του και επίσης γίνεται έναυσμα για την ταχεία εξέλιξη των εκφυλιστικών αλλαγών.
Ο 1ος και ο 2ος οσφυϊκός σπόνδυλος είναι πιο επιρρεπείς σε τραυματισμούς γιατί απορροφούν το μεγαλύτερο αξονικό φορτίο.
Τα συμπιεστικά κατάγματα της σπονδυλικής στήλης συμβαίνουν συχνά σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας λόγω της ανάπτυξης οστεοπόρωσης, δηλαδή μείωσης της οστικής πυκνότητας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όχι μόνο μια μικρή πτώση, αλλά και η άρση βαρών ή η ανεπιτυχής κίνηση μπορεί να είναι αρκετή για να προκαλέσει τραυματισμό.
Η παθολογία χαρακτηρίζεται από πόνο στη σπονδυλική στήλη, ο οποίος περιορίζει την κίνηση και αυξάνεται όταν κάθεστε, κινείστε και προσπαθείτε να σηκώσετε ένα ίσιο πόδι. Συνήθως διαρκεί 1-2 εβδομάδες και στη συνέχεια υποχωρεί σταδιακά σε 2-3 μήνες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πόνος ακτινοβολεί στις λαγόνιες κορυφές και τους μηρούς. Η μείωση του ύψους ενός σπασμένου σπονδύλου οδηγεί σε αύξηση της οσφυϊκής λόρδωσης, η οποία επίσης συμβάλλει στην εμφάνιση πόνου.
Εάν το κάταγμα δεν διαγνωστεί έγκαιρα, η μείωση του ύψους των σπονδύλων οδηγεί σε αλλαγές στη στάση του σώματος και σε μείωση του ύψους. Αυτό οδηγεί σε αντανακλαστική ένταση και βράχυνση των μυών της σπονδυλικής στήλης, που οδηγεί σε χρόνιο πόνο στην πλάτη και απαιτεί μεγάλες περιόδους ανάπαυσης.
Νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης
Οι νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης σημαίνουν τη δημιουργία καλοήθων και κακοήθων όγκων σε αυτήν, καθώς και μεταστάσεων, η πηγή των οποίων είναι νεοπλάσματα άλλων οργάνων. Αυτό συμβαίνει πολύ λιγότερο συχνά από τις ασθένειες των μεσοσπονδύλιων δίσκων, τις σπονδυλικές αρθρώσεις, την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και ακόμη και τα συμπιεστικά κατάγματα, συγκεκριμένα μόνο στο 1-2% των ασθενών με πόνο στην πλάτη. Ωστόσο, τέτοιες βλάβες απαιτούν όσο το δυνατόν έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία.
Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των νεοπλασματικών βλαβών της σπονδυλικής στήλης, εκτός από τον πόνο σε αυτήν, είναι:
- αυξημένη θερμοκρασία σώματος, συμπεριλαμβανομένων των υποπυρετικών τιμών.
- απώλεια βάρους χωρίς λόγο?
- Αδυναμία εύρεσης άνετης στάσης.
- η παρουσία πόνου τη νύχτα.
- έντονος πόνος στη σπονδυλική στήλη?
- Αδυναμία ανακούφισης του πόνου με παραδοσιακά αναλγητικά.
Ακόμα κι αν εμφανίσετε ένα ή δύο από αυτά τα συμπτώματα, θα πρέπει να κλείσετε ραντεβού με το γιατρό σας αμέσως.
Τα παρακάτω μπορεί να φαίνονται παρόμοια:
- Το χόνδρωμα είναι ένας κακοήθης όγκος που διαγιγνώσκεται στο 20% των ασθενών με καρκινικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης. Εμφανίζεται συχνότερα στο ιερό οστό και μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα όλων των ηλικιών και φύλων.
- Σάρκωμα Young - εμφανίζεται στο 8% των ασθενών με νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης. Πιο χαρακτηριστικό για νεαρούς άνδρες.
- Το χονδροσάρκωμα είναι ένα κακοήθη νεόπλασμα που αποτελεί το 7-12% των περιπτώσεων. Πιο συχνή σε μεσήλικες άνδρες.
- Η ανευρυσματική οστική κύστη είναι ένα καλοήθη νεόπλασμα.
- Το αιμαγγείωμα είναι ένας καλοήθης αγγειακός όγκος που εμφανίζεται στο 11% των ανθρώπων. Μπορεί να μην αναγνωρίζεται σε όλη τη ζωή ενός ατόμου. Ωστόσο, αυξάνει τον κίνδυνο σπονδυλικών καταγμάτων.
- Οι μεταστάσεις από άλλους όγκους είναι δευτερογενή κακοήθη νεοπλάσματα. Συνηθέστερα, οι καρκίνοι του μαστού, του προστάτη και του πνεύμονα δίνουν μετάσταση στη σπονδυλική στήλη και σπανιότερα σε καρκίνους του νεφρού, του θυρεοειδούς και του δέρματος.
Διάγνωση
Εάν η σπονδυλική σας στήλη πονάει στην οσφυϊκή χώρα, θα πρέπει να κλείσετε ραντεβού με έναν νευρολόγο ή έναν σπονδυλολόγο. Στο ραντεβού, ο γιατρός παίρνει πρώτα ένα ιστορικό και θέτει ερωτήσεις σχετικά με το είδος του πόνου, τις συνθήκες εμφάνισής του, τη διάρκεια της εμμονής του, την παρουσία άλλων συμπτωμάτων, τον τρόπο ζωής κ.λπ.
Ο ειδικός στη συνέχεια πραγματοποιεί μια εξέταση. Όχι μόνο ψηλαφίζει τη σπονδυλική στήλη, καθορίζει τη θέση του πόνου, αξιολογεί το βάδισμα και τη στάση που υιοθετεί ασυναίσθητα ο ασθενής, αλλά κάνει και λειτουργικές εξετάσεις. Με τη βοήθειά τους, μπορείτε να ανιχνεύσετε σημάδια αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας και νευρολογικά ελλείμματα, να αξιολογήσετε τον βαθμό κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης και να λάβετε άλλα διαγνωστικά δεδομένα.
Σε αυτή τη βάση, ο γιατρός μπορεί να παρέχει πληροφορίες σχετικά με πιθανές αιτίες πόνου. Για την αποσαφήνιση και τον ακριβή προσδιορισμό της έκτασης της βλάβης, συνταγογραφούνται πρόσθετες οργανικές και μερικές φορές εργαστηριακές διαγνωστικές διαδικασίες. Τις περισσότερες φορές καταφεύγουν σε βοήθεια:
- Ακτινογραφίες σε μετωπική και πλάγια προβολή, μερικές με λειτουργικές εξετάσεις ακτίνων Χ.
- Η αξονική τομογραφία – επιτρέπει καλύτερη οπτικοποίηση των δομών των οστών και επομένως χρησιμοποιείται πιο συχνά για τη διάγνωση σπονδύλωσης, καταγμάτων, οστικών όγκων κ.λπ.
- Η μαγνητική τομογραφία επιτρέπει την πιο ενδελεχή αξιολόγηση της κατάστασης των χόνδρινων δομών και των μαλακών ιστών και ως εκ τούτου χρησιμοποιείται συχνότερα για τη διάγνωση της οστεοχόνδρωσης, των προεξοχών, των μεσοσπονδυλικών κηλών, των βλαβών του νωτιαίου μυελού κ.λπ.
- Ηλεκτρομυογραφία – ενδείκνυται για νευρολογικές διαταραχές άγνωστης αιτίας και για την εκτίμηση της έκτασης της νευρικής βλάβης.
- Οστεοσπινθηρογράφημα ραδιοϊσοτόπων – για τη διάγνωση κακοήθων όγκων και μεταστάσεων.
- Η πυκνομετρία με ακτίνες Χ είναι η βέλτιστη μέθοδος για τη διάγνωση της οστεοπόρωσης.
- Μυελογραφία – χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό σημείων συμπίεσης του νωτιαίου μυελού και των νεύρων της ιπποειδούς ουράς.
Θεραπεία
Για κάθε ασθενή, η θεραπεία επιλέγεται αυστηρά ατομικά, με βάση όχι μόνο τη διάγνωση, αλλά και τη φύση των υπαρχόντων συνοδών νοσημάτων. Παρόλα αυτά, βέβαια, η αιτία του πόνου στη μέση καθορίζει την τακτική θεραπείας. Μπορεί να είναι συντηρητικό ή να απαιτεί χειρουργική επέμβαση.
Ωστόσο, το πρώτο βήμα είναι πάντα η ανακούφιση του πόνου, ειδικά αν είναι σοβαρός. Για το σκοπό αυτό, οι ασθενείς συνταγογραφούνται ΜΣΑΦ, αντισπασμωδικά και παυσίπονα. Και σε σοβαρές περιπτώσεις, γίνονται σπονδυλικοί αποκλεισμοί - ενέσεις αναισθητικών και κορτικοστεροειδών σε συγκεκριμένα σημεία στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης.
Η ανάπαυση στο κρεβάτι δεν ενδείκνυται για όλους τους ασθενείς. Και σε ασθένειες των μεσοσπονδύλιων δίσκων, μπορεί να αντενδείκνυται εντελώς, καθώς η μείωση της σωματικής δραστηριότητας συμβάλλει στη μετατροπή του οξέος πόνου στη σπονδυλική στήλη σε χρόνιο πόνο.
Μόνο συντηρητική ή μη χειρουργική θεραπεία συνταγογραφείται για:
- οστεοχονδρωσις?
- Νόσος του Bechterew;
- Οστεοαρθρίτιδα των αρθρώσεων της όψης.
- ήπια συμπιεστικά κατάγματα.
Συνήθως είναι πολύπλοκο και αποτελείται από:
- φαρμακευτική θεραπεία, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ΜΣΑΦ, χονδροπροστατευτικά, μυοχαλαρωτικά, ανοσοκατασταλτικά, κορτικοστεροειδή,
- Φυσικοθεραπεία (UHF, μαγνητική θεραπεία, θεραπεία με λέιζερ, θεραπεία έλξης, κ.λπ.);
- θεραπεία άσκησης?
- χειρωνακτική θεραπεία.
Όταν η αιτία του πόνου στη μέση είναι κήλη δίσκου, διόγκωση, σπονδύλωση, σοβαρά σπονδυλικά κατάγματα ή όγκοι, συχνά ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Είναι επίσης απαραίτητο για:
- Αναποτελεσματικότητα της συντηρητικής θεραπείας για εκφυλιστικές αλλαγές.
- αυξανόμενο νευρολογικό έλλειμμα.
- Αστάθεια του τμήματος κίνησης της σπονδυλικής στήλης.
- η ανάπτυξη επιπλοκών, ιδιαίτερα η στένωση του σπονδυλικού σωλήνα.
Οι περισσότερες σύγχρονες επεμβάσεις σπονδυλικής στήλης είναι ελάχιστα επεμβατικές. Ως αποτέλεσμα, ο διεγχειρητικός και μετεγχειρητικός κίνδυνος μειώνεται σημαντικά, ο χρόνος αποκατάστασης συντομεύεται και διευκολύνεται και η αποτελεσματικότητα δεν είναι κατώτερη από πιο τραυματικές ανοιχτές επεμβάσεις. Ανάλογα με τη νόσο που ανιχνεύεται, μπορεί να συνιστώνται τα ακόλουθα:
- Η δισκεκτομή είναι μια επέμβαση που ενδείκνυται κυρίως για κήλες και εξογκώματα, ειδικά εκείνα που προκαλούν το σύνδρομο της ιπποειδούς ουράς. Μπορεί να πραγματοποιηθεί με μικροχειρουργικά εργαλεία μέσω τομής μήκους περίπου 3 cm (μικροδισκεκτομή) και με ενδοσκοπικές συσκευές που εισάγονται στη σπονδυλική στήλη μέσω ακριβών παρακεντήσεων με διάμετρο περίπου 1 cm (ενδοσκοπική δισκεκτομή). Εάν αφαιρεθεί πλήρως ένας μεσοσπονδύλιος δίσκος, συνήθως αντικαθίσταται με εμφυτεύματα.
- Η σπονδυλοπλαστική και η κυφοπλαστική ενδείκνυνται για συμπιεστικά κατάγματα σπονδύλων, αιμαγγειώματα και κάποιες άλλες παθήσεις. Ο πυρήνας της επέμβασης είναι να εισαχθεί γρήγορα σκληρυνόμενο οστικό τσιμέντο στο σπονδυλικό σώμα μέσω ενός λεπτού σωληνίσκου και έτσι να ενισχυθεί. Επιπλέον, με την κυφοπλαστική είναι δυνατή η αποκατάσταση των φυσιολογικών διαστάσεων των σπονδυλικών σωμάτων, κάτι που είναι σημαντικό σε περίπτωση απότομης μείωσης του ύψους τους ως αποτέλεσμα κατάγματος.
- Οι εργασίες στερέωσης χρησιμεύουν για τη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται μεταλλικές κατασκευές διαφόρων τύπων, οι οποίες κατά κανόνα παραμένουν στο σώμα του ασθενούς μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή μπορεί να πονέσει για διάφορους λόγους. Επομένως, εάν ο πόνος επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα, εμφανίζεται τακτικά, ο πόνος επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου και εμφανίζονται άλλα συμπτώματα, θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείτε σε ειδικό σπονδυλολόγο ή νευρολόγο. Η έγκαιρη διάγνωση καθιστά δυνατό τον εντοπισμό παθολογικών αλλαγών στα στάδια που αντιμετωπίζονται πιο εύκολα και, αν όχι την πλήρη θεραπεία της νόσου, τουλάχιστον τη διακοπή της εξέλιξής της και τη διατήρηση υψηλού βιοτικού επιπέδου.